POEZIE ROMÂNĂ CONTEMPORANĂ ÎN LIMBA TURCĂ
Nicolae SAVA
Gölgem bana yeter (Umbra mea e suficientă)
Arkamda bıraktığım güzel gölge, alımlı ve belirgin
yeterli bütün yokluklarımı kapatmak için
Hatta bizimkilerini de diyebilirsin. (bugün
duygularla dolu hatıra kutusuna yeniden geri döndüm, fakat bu da geçecek.)
Bana yeniden geri geldiler, örneğin telgraf direklerinin
yalnızlığı, hapsolmusluğun kilitli yorgunluğu,
Engebeli bir yolun istemsizliğinin samimiyeti,
Ay ısığından yapılmıs o sıradan arkadaslar
Bütün yararlı eylemleri pahalıya satıyoruz
Öyleyse kim dile getirmiyor:
„Amerika’yı kesfedecek bir gemi buldum sinende”
Bir kösebası çiçeğini koparmaya hakkın yok ki.
Ne zaman ki kulakçıkları aniden bir salyangoz gibi büyüdüğünde
Ve fırtına için yuva aradığında, çimlerin arasındaki kaybolmus
asıklarımdan artık hiçbiri bana bir sey yazmıyordu
Ki kilden kanatları olan melekleriyle bana isaret verdiler
Cennete doğru yüzen bulutların altında
Dile getirilmemis duyguların olasılıkları filizlenirken.
Gölgem yeterince isini yaptı. Yasanan
Zaman beni bırakmadı içimde, keskin bir köse
Ne zaman ki o beni kanatacak, sanırım,
Gölgem daha da yüzecek, düsünceli, bir anlıkta.
Yokluğumu sahipleniyor
(Nimicnicia mea funciară)
Gençliğimde yazdığım bütün siirlerimi yaktım
Bir mahkum gibi duvara yazıyorken
(saha kalkmıs bir yenetek,diyordu biri) fakat
Tarihe geçmek için beni kimse vurmadı
Kesinlikle gereksiz fakat yavas yavas öldüm
Yokluğumu sahipleniyor ve daha fazla kutluyor simdi
(sana gururla gösterdiğim eski bir resim)
fakat su kahvenin yüzeyde buharlanmıs kaymağı
bana heyecanla yasadığım tarihten daha önemli geliyor
Beni sessizlikle besliyor
Çalısma ayı geldi ve bu gece
Görünen o ki aslında öyle değil