POEZIE ROMÂNĂ CONTEMPORANĂ ÎN LIMBA TURCĂ

 

Nicolae SAVA

 

Gölgem bana yeter (Umbra mea e suficientă)

 

Arkamda bıraktığım güzel gölge, alımlı ve belirgin

yeterli bütün yokluklarımı kapatmak için

Hatta bizimkilerini de diyebilirsin. (bugün

duygularla dolu hatıra kutusuna yeniden geri döndüm, fakat bu da geçecek.)

Bana yeniden geri geldiler, örneğin telgraf direklerinin

yalnızlığı, hapsolmusluğun kilitli yorgunluğu,

Engebeli bir yolun istemsizliğinin samimiyeti,

Ay ısığından yapılmıs o sıradan arkadaslar

 

Bütün yararlı eylemleri pahalıya satıyoruz

Öyleyse kim dile getirmiyor:

„Amerika’yı kesfedecek bir gemi buldum sinende”

Bir kösebası çiçeğini koparmaya hakkın yok ki.

 

Ne zaman ki kulakçıkları aniden bir salyangoz gibi büyüdüğünde

Ve fırtına için yuva aradığında, çimlerin arasındaki kaybolmus

asıklarımdan artık hiçbiri bana bir sey yazmıyordu

Ki kilden kanatları olan melekleriyle bana isaret verdiler

Cennete doğru yüzen bulutların altında

Dile getirilmemis duyguların olasılıkları filizlenirken.

 

Gölgem yeterince isini yaptı. Yasanan

Zaman beni bırakmadı içimde, keskin bir köse

Ne zaman ki o beni kanatacak, sanırım,

Gölgem daha da yüzecek, düsünceli, bir anlıkta.

 

Yokluğumu sahipleniyor

(Nimicnicia mea funciară)

 

Gençliğimde yazdığım bütün siirlerimi yaktım

Bir mahkum gibi duvara yazıyorken

(saha kalkmıs bir yenetek,diyordu biri) fakat

Tarihe geçmek için beni kimse vurmadı

Kesinlikle gereksiz fakat yavas yavas öldüm

 

Yokluğumu sahipleniyor ve daha fazla kutluyor simdi

(sana gururla gösterdiğim eski bir resim)

 

fakat su kahvenin yüzeyde buharlanmıs kaymağı

bana heyecanla yasadığım tarihten daha önemli geliyor

Beni sessizlikle besliyor

 

Çalısma ayı geldi ve bu gece

Görünen o ki aslında öyle değil